Door Ganzedijker op 02/01/2013

Nog niet zo lang geleden vertrok Dr.Peter Rehwinkel voor 8 dagen naar China om de Stedenbandchinees in Tianjin officieel te feliciteren met zijn 25 jarig huwelijk met de stad Groningen. Niet dat het Groninger ras het in eigen Stad en Ommelanden economisch moeilijker heeft dan de gemiddelde Veendamse Wok- en Gokchinezen, maar je moet elk vermoeden van dekmantelpraktijken belastingtechnisch direct de cocaïnekop indrukken. Confusici kennen nu eenmaal de doodstraf voor dealers die rechtstreeks uit de hemel leveren en speciale zebra’s voor homoseksuelen die de straat willen oversteken.

Daarom zie ik Rehwinkel het liefst een dagje aan de lopende band van Foxconn. De Chinese arbeider kan best een sociaal-democratisch opkikkertje gebruiken. Jarenlang heeft de PvdA het communisme voor rotte vis uitgemaakt en nu krijgt Jacques Wallage eindelijk de kans van zijn leven om zijn oud-leerling te redden. Hij drukt op de rode knop en… juist!.. gans het raderwerk staat, rinkeldekinkel, stil.

Dus na het tellen van de Zelfmoordchinezen, hup naar de hipste gay-club van Beijing: Destination (De Bestemming): Appel-dansjes met Fladderak en echte Groninger leverworst.

Zelfs Philips kan zich dit niet permitteren, maar Hu Jintao zou een autoriteitscomplex hebben, zeer onder de indruk zijn van de medische doctorstitel van Oldenburgs burgemeester Gerd Schwandner. In België zijn op dit moment immers alle religieuze titels uitverkocht en duizendpoten rekenen arbeid ook in Nederland alleen maar af op experimentele werk-en denkniveaus.

Intussen leeft het Noorden nog steeds op 1 % van de gasopbrengsten uit het Noorden. Je ziet het niet, je ruikt het niet, maar je voelt het financieel wel.
Rehwinkel niet, hij is de eerste niet gekozen homoseksuele burgemeester van Groningen en viert feest. Uitstapje hier, dansje daar; Novaatje zus, Eenvandaagje zo. En als het al ergens over gaat dan trapt hij op kosten van de publieke omroep, dus uw pensioen zeg maar, een open deur in.

Dat kan ik ook.
Het is zondagmiddag. De Friese Staart slaat twaalf. Willen is kunnen. Depressief roer ik mijn titels door de hete groentesoep. Opeens hoor ik tussen de gecastreerde gehaktballetjes de stem van Mr. G.B.J. Hiltermann.

Toen was werk heel gewoon…

 

Advertenties